06 septembre 2011
Nu ook gekend in Rusland
Mijn ma, pa en dierenfamilie in een artikel op een russische internet-site over LEONBERGER-honden.
http://www.leonberger.su/news/540/
26 août 2011
Hoe een "plan B" een loopje kan nemen...
Juni 2011.
Hendrik en Jan nemen deel aan een uitstapje met Willy, Gerda, Harry en Luc naar Montségur.
Altijd leerzaam om met Willy en Gerda op stap te gaan. En met Luc en Harry, goede vrienden, is het immer een "fun-moment".
Willy is een "gedreven en bedreven" katharenkenner en uiterst boeiende verteller.
(nota van de blogster : ik heb ooit een lezing over Katharen van hem bijgewoond, waarvan ik dacht uiterste vervelende materie te zijn, waar ik sprakeloos van terugkwam. Die man kan iemand boeien!!!)
Wegens het onheilspellende weer, niet naar Montségur, maar overschakelen naar PLAN B : Roquefort-les-Cascades.
Een burcht en een castrum dat de moeite waard is om te gaan bezoeken.
Tijdens de tocht erheen toont Gerda een holte, waarvan Jan en Hendrik direct aanvoelen : dat is waarschijnlijk wel iets voor ons! De coördinaten van de "grot" worden vastgelegd in de GPS en thuis direct gearchiveerd.
02 augustus 2011.
Hendrik wil nog even een kijkje gaan nemen bij de "beloftevolle?" grot.
We weten niet goed waarheen vandaag, dus rijden we maar naar Roquefort-les-Cascades. Na een twee uren durende zoektocht, komen we erachter dat onze GPS een grote afwijking toont.
En ook dat een fleece-onderpak, gecombineerd met speleo-bovenpak, onder een temperatuur van 32 graden Celcius, geen goed idee is om een omgeving van 5m² af te zoeken.
Een hoop vl**ken, zweet dat gutst langs Hendrik's rug en een "bijna-opgave" van zijnentwege : dat is het scenario.
En ik, ik blijf, zoals immer, kalm...
Dit is een voorbeeld van hoe fotografie rust kan geven. Paddestoelen en de omgeving op digitale wijze gaan vastleggen.
Toch nog even een stukje uitkammen. Ik kom aan een rotspartij waarvan ik denk : hier is HET.
Hendrik, die ondertussen al een groot deel van zijn "mannelijke moed" heeft verloren, komt toch ook nog even kijken.
En zie, als de nood het hoogst is, is de redding nabij.
Eureka, daar is de doodgevl**kte grotingang.
Naar binnen dan maar. En verkennen. Op het eerste gezicht, diep en beloftevol. Dus het equipeermateriaal bovenhalen. Binnen is het lekker koel, dus dat gaat vlotjes.
En naar beneden. Ik moet verstek laten gaan. Ik ben namelijk niet zo happig op "afschuifjes". En daar net voor de put, is er eentje dat me met afgrijzen laat halthouden. Geduldig wachten tot Hendrik is afgedaald, dat is ondertussen, na al die jaren speleologie, één van mijn beste kanten.
Hendrik komt terug en is enthousiast. Het is diep en gaat lekker door. Ondertussen is het al wat laat geworden (ja hé, na dat lange zoeken...) en besluiten we om later terug te keren.
24/08/2011.
Marleen, Jan, Hendrik en Marie-Anne.
We hebben een vrije dag en Roquefort-les-Cascades lonkt!
Vroeg uit de veren, Manon aan het busje afzetten en op naar de Ariège.
De GPS en Hendrik's geheugen hebben we niet nodig. Jan weet de ingang perfect, en na de eerste minuut, te vinden.
Boormachine, musketons, keilbouten, touw, gordels, speleopak, onderpak, water, suikerwafels, dyneema, enz...
De sleepzakken zijn zwaar!!!!
Marleen en ikzelf gaan lekker in het zonnetje zitten wachten tot het startsein voor de afdaling zal worden gegeven.
Héhé, het duurt niet zo lang. Samenwerking tussen de twee mannelijke speleo's is blijkbaar vruchtbaar.
De eerste put afdalen gaat als een makkie. Tien meter naar omlaag met de afdaler is voor ons viertal een opwarmertje.
Met een "deviateur" ertussen, een lekkere oefening. Zowel voor mezelf als voor Marleen. Ze doet het voortreffelijk!
(hadden we eigenlijk iets anders verwacht?????)
Zonder problemen komen we allemaal beneden en "HET" moment moet toch even vastgelegd worden nietwaar.
Ziehier : 
Even verder vinden we het ergste wat een speleoloog kan overkomen. Iemand is hem voorgeweest!
In 1967 heeft iemand hier een lamp achtergelaten. 
Een inscriptie in de rotswand is de stille getuige. en de kapotgevallen lamp natuurlijk. Helaas, pindakaas, we zijn niet de eersten die deze grot verkennen. Maar het plezier is er niet minder om. Nog een put afdalen. Marleen en ikzelf blijven ter plekke terwijl onze mannen verder gaan verkennen. Het is smal, een "fente", dus niets voor mij.
Verderop een blokkenstort, een smalle doorgang, en veel onstabiel gedoe. Een volgende verkenningstocht zal het uitwijzen...
Tevreden staan we na 4 uur terug aan de wagen. En gaan lekker piknikken met prachtig uitzicht.
De "story" gaat binnenkort verder...
Diepgang : +- min 40 meter, TPST : 4 uren.
05 août 2011
Belgen in Chtulhu Démoniaque
Jan en Hendrik gidsten op woensdag ll. een 8-tal belgische vakantiegangers in de Chtulhu Démoniaque.
Afgelopen zaterdag kreeg ik een groepje vlaamse bezoekers in het museum in Arques. Na hun bezoek hadden ze nog een vraagje. "Kunnen we hier ook ergens een grot bezoeken?" Ha dan waren ze natuurlijk aan het juiste adres. Hendrik en Jan zouden dat voor hun wel kunnen organiseren. Dankzij onze voorzitter van de plaatselijke speleoclub, SCA, konden we aan genoeg materiaal geraken om een gidsing in Chtulhu Démoniaque te plannen.
Voor de groep, en voor sommigen onder hun, een best wel sportieve ervaring. Voor de eerste keer touwwerk. Eentje moest er spijtig genoeg afhaken wegens kwetsuur opgelopen bij kanovaren.
Een deel van het 15-km tellende parcours van Chtulhu hebben ze afgelegd. We hopen voor hun een prettige dag!!!
De foto van de groep : 
Om mijn blog niet teveel te belasten, heb ik volgende foto's in een album ondergebracht.
28 juillet 2011
aan de plaatselijke schattenjagers
Ze zijn te laat...
27 juillet 2011
Zonder woorden nogmaals, maar al heel wat beter!
25 juillet 2011
zonder woorden...
17 juillet 2011
Repas du village à Peyrolles
16 Juillet 2011 à 19h. Repas du village à Peyrolles. Encore une fois, un vrai régal! Nos félicitations pour l'organisation et surtout pour le (ou les...) chef(s) qui ont préparé l'agneau.
Merci pour nous avoir fait passer des moments agréables !
On est bien à Peyrolles, n'est-ce pas....
14 juillet 2011
Het zout in je pot...
Voor de achtste keer in de Aude : La Marche du Sel. 10 Juli 2011. Met de medewerking van de gemeenten Arques, Bugarach, Camps sur l'Agly, Cubières sur Cinoble, Fourtou, Rennes-les-Bains en Sougraigne.
Kom mee naar de Source Salée. Langs de smokkelweggetjes. Ontdek de plaats van de glasmakers.
http://www.salicorne-en-aude.fr/ (voor wat meer uitleg, in het frans)
Het vertrekpunt, Sougraigne, in de geschiedenisrijke Corbières. Ontdek de routes van de zoutsmokkelaars, glaswerkers en kolenmannen. De wandelpaden leiden je naar de "Fontaine Salée", de bron van de Salz. Muilezeltjes zijn je gezelschap en brengen je zout water mee op hun rug terug naar Sougraigne.
8.15u Sougraigne. Er is al heel wat volk aanwezig. We verbazen ons erover. Op zulk vroeg uur, zoveel mensen al samen op het pleintje van Sougraigne. Natuurlijk ! Voor het ontbijt ! Lekker brood, worst, kaas, cake, koffie en zelfs ... rode wijn.
9u30 : vertrek. Vanuit Sougraigne gaat het langs glooiende velden en dichtbegroeide bossen langzaam naar omhoog om een hoogteverschil te overbruggen van 350 meter. Naar de bron van de Salz. Onderweg worden we aangenaam verrast met leuke verhalen, een heuse toneelvoorstelling, heel veel uitleg over hoe het vroeger was en talloze anekdotes door de mensen van de organisatie (zie link hierboven) Salicorne.
Net na de middag komen we aan bij de Source Salée. Tijd om even te bekomen en te eten. En vooral drinken, want het is bloedheet vandaag. Hoewel het tempo van de wandeling heel rustig is, zijn we toch wel wat moe. Dit is echt geen tempo voor onze bende. Bij onze tochten doorheen de Aude gaat het er echt wel wat ruiger aan toe. Maar dit is dan ook een culturele wandeling, waar we het wat kalmer houden.
Na de lunch gaat het richting de pas-geopende site van de glasoven. Een toevallige ontdekking met heel wat historie!
Daarna de afdaling, terug naar Sougraigne, voor een welverdiend aperitief met vegetarische maaltijd achteraf.
29 juin 2011
Oops! verkeerde keuze... :-)
Vandaag vroeg eten. Ikzelf hoefde niet te werken en het huis was aan kant. Hendrik ook eens, bij uitzondering, op tijd thuis. Dus nog tijd zat om de nieuwe 4x4 te gaan testen. Sedert onze uitstap naar België hadden we eigenlijk enkel nog maar ritjes op vlakke baan gemaakt.
Ik mocht de route kiezen. Dus dan maar naar de Terres Rouges. Lekker vlakbij en ... bekend terrein. Tot aan de Campane gaat alles prima. Het terrein is er nog niet te slecht. Veder door op de piste naar???? Ik weet echt niet waar we naartoe rijden maar het is een prima piste, dus waarom niet. We zien wel waar we uitkomen. Madam mag aan het stuur.
Is dat nu echt zo'n goed idee? Inderdaad, ik moet de wagen ook nog uittesten op zwaar terrein. De zweetdruppeltjes lopen al langs mijn nek. Met Mijnheer als passagier en commentator is dat echt niet teveel gezegd... Een paar honderd meter verder wordt het terrein wat meer "geaccidenteerd". Met glamour gaat madam erover. So far, so good. 
Na de eerste grote bocht komt het grote werk. Diepe geulen, diepe putten en rots! 4x4 inschakelen en gas geven... zegt mijnheer. Bevelen opvolgen... denkt madam. Want zoniet gaat het fout! Héhé, nu worden de zweetdruppeltjes echt rivieren die langs mijn rug naar beneden bruisen. Knots, boem, de bodemplaat van de Kia krijgt het hard te verduren. Ik ga langs links, ga langs rechts. Maar die verdomde rotsblokken duiken steeds weer op op plaatsen waar IK het NIET WIL. Overnachten in de Terres Rouges is nu geen optie, dus ik moet er wel doorheen. Het wordt nu wel heel erg spannend voor mijn zenuwen. En ze breken...
Stop! Mijnheer mag weer aan het stuur. Ik hou het voor bezien. Mijn kortgeknipte haren gaan nu helemaal rechtop staan. Dit is geen weg en ook geen piste meer, maar terrein waar dringend aan gewerkt moet worden. Putten van een meter diep en een breedte die net ietske smaller is dan de wielbasis van de Kia. Heren, gemeenteraadsleden van Peyrolles, een gedeelte van het budget van de gemeente moet dringend gebruikt worden om deze piste te herstellen!
Volle gas over de rotsblokken. De Kia schreeuwt om hulp (en ik bid ook in stilte : stuur me aub mijn gsm...) maar Mijnheer loodst hem er weer eens door. Dat is stuurmanschap. Mijn kunnen zal nog vele uren oefening nodig hebben...
Mijn volgende leer-ritje zal Montferrand worden. Daar kun je tenminste ook met een Volkswagen GOLF naar boven rijden... :-)
23 juin 2011
Het zal je maar overkomen...
http://www.lindependant.fr/tag/canigou/#xtor=EPR-2-[Newsletter]-20110623-[Zone_info]
Blikseminslag op de Canigou. Helaas met een dode en verschillende gewonden. Zo zie je maar hoe snel een onweer kan toeslaan. Nochthans waren de verwachtingen helemaal niet slecht. Geen melding van slecht weer of onweer.
Wij kunnen het beamen. Zie maar mijn post : http://enfrance.canalblog.com/archives/2009/07/03/14280716.html
Griezelig en verontrustend.
Gelukkig zijn er ook nog vele momenten waarop alles goed gaat.